İYİ Kİ YAPMIŞIM
Tarih boyunca yazılmış en etkileyici yalanı söylemeye hazırlanıyordum kapım çalındığında. Sonra bir dünya gerçeğine elimi uzattım, elimin uzandığı kadar. Yaklaştıkça ele geçirdi beni, uzaklaştım geri geri, ayağım takılıp düşünceye kadar. İnanılmaz bir diyaloğa girdim keskin cümlelerle, kesildi elim, karnım, nefesim. Bu, bir sonun başlangıcıydı, sessiz, sedasız, dengeli. Azmim kazanmıştı, bu, yazarın intikamıydı. Kalemi keskin, kalemi kıvrak, aklı evvel yazarın.
Tarih tekerrür olup dikilmişti aynama, aynam kırık ve uğursuzluk yedi sene gerimde kalmıştı. Duvarlarımın çatlaklarından yüzerek içeri sızmıştı umutlarım. Tutunarak eteğime, ulaşmışlardı yarım aklımın sindiği serinliğe. Serin bir rüzgâr, ılık bir güneş, birlikteydiler epeydir. Nicedir serindeymişim gibi, bir avuç su, bir kuru ot gibi sadece tek bir şeyden ibaretmişim, fazlası olamazmışım gibi ezik büzük hissetmiştim kendimi. Ta ki umut gelip tutuncaya kadar ellerimi. Fikrimi sabitlediğim boş kâğıtlardan, uzun uzadıya yazılan satırlara böyle olmuştu geçişim. Gökkuşağımdan aldığım renkleri ötekileştirince, karnımdan gelen huzursuzlukla selamı sabahı kesince, ayılamayacak kadar mey içince, sessizlikle tanışmıştım. Kendimle barışmış ve hiç olmamış gibi yapmıştım. İhmal ettiğim duygularımla bir olup, uzun zamandır göremediğim rüyalarıma dalmıştım. İyi ki yapmışım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder