Düşünmekten vazgeçip konuşmaya başladım. Oysa istediğim bir daha hiç konuşmadan, olduğum yerde düşünmekti. Bir, düşündüm. İki, dinledim. Üç, dinlettim. Dört, dinlendim. Beş, kaçtım. Altı, koştum. Yedi durdum. Sonra koptum. Serbest bıraktım, koştular. Sıktım, azdılar. Sevdim, kaçtılar. Sövdüm ben de sonuna kadar. Duygularım çalındı, sinirlerim kan revan. Ama önce bir şeyler söyledim ve ebcet hesabı yaptım. Saydım ve sonra yine sövdüm. Kimliğimi düşürdüm, hükümsüzüm. Gömleğimi giydim, akılsızım. Yaralarımı sardım, savmadılar. Nefret ettim, korkmadılar. Bağırdım duymadılar. Kendi taşımı kendim oydum, adımı da kendim yazdım. Mezarımı da kendim kazacağım. Nasıl olsa elimi uzatsam tutmayacaklar, dirimi sevmemişler, leşimi mi sevecek bu adamlar?
 |
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder