Amcam'a

Nefes sayımız belliymiş öyle diyor büyükler. Yani sözgelimi 100 nefes hakkım varsa 99'da çekip gidemiyorum. Ve hayat da ölümle sınayıp duruyor sabrımızı. Hem de en sevdiklerimizin ölümüyle. Bugün ailem ve benim için zor bir gün. Büyük acılar içinde kıvranan ve hatta acılarına dayanamadığı için çığlık çığlığa haykıran, ağlayan canım amcam, artık aramızda değil. Koma denen o bitme halini yaşadığı son 3 günün ardından bizi büyük bir hüzne boğup gitti. Koma: Sonun başlangıcı yani. Kalbin çalışıyor ama düşünmüyor, hissetmiyor, bilmiyorsun. Nabzın atıyor ama mutluluk, hüzün, heyecan hiçbirini hissetmiyorsun. Aslında yoksun ama sevdiklerini ölümüne alıştırıyorsun. Yavaş yavaş yok oluyor, birden şoka sokmuyorsun kimseyi. Ve sonra herkes birazcık alışınca duruma, acı gerçeği biraz olsun aklına getirmeye başlayınca bitiyor her şey. Zaman doluyor ve gidiyorsun. Meçhule yolculuğun başlıyor. Her son bir başlangıç dedikleri işte bu ve nasıl bir şeyse bu ölüm dedikleri, yaşansa da bilinmiyor. Işığı gören gidiyor, kalanlar gideni kalbinde taşıyor. İnsan çok özlüyor, ölesiye özlüyor ama giden geri gelmiyor.